Lex blogt!

Dit is een "omgekeerde les" voor de mensen in het hashtag # onderwijs . Wat doet dat kind? Het associeert er flink op los. Het noemt allerlei figuren en termen die te maken hebben met de 'boef'. Het staat helemaal aan en van al die termen kan je een prachtig verhaaltje maken! Zeer leerzaam. Dat is taalvaardigheid leren. Maar hoe armzalig is het om dát juist te ontkennen (hoe vaak zegt de leraar wel niet "NEE"?) en steeds te wijzen op dat ene, vooraf gewenste antwoord? Dit is een armzaige benadering van wat leren eigenlijk is. Meteen mee stoppen. Nee, er is niet steeds maar ÉÉN antwoord goed! Alle antwoorden dragen bij aan het leerproces van het kind! Je gooit echt het kind met het badwater weg op deze manier. En wat voor boodschap geef je het kind steeds mee met dat "nee""nee""nee""nee""nee""nee"? Denk daar nou eens over na! Hoe werkt dat door naar het innerlijk van dat kind? Natuurlijk is steeds d...

Ik zie het steeds vaker gebeuren; kinderen die weigeren naar school te gaan. Niet omdat ze lui zijn, niet omdat ze “geen zin” hebben, maar omdat hun hele systeem zegt: hier klopt iets niet.  Ze voelen zich opgesloten in een structuur die nooit voor hen gebouwd is. Een systeem dat draait op tempo, prestaties en hokjes; terwijl zij geboren zijn met een gevoelige antenne, een wakker bewustzijn dat niet zomaar te temmen is. Wij volwassenen schrikken daarvan en noemen het een probleem. We zoeken diagnoses en we geven labels. Alles, zolang we maar niet hoeven kijken naar de spiegel die deze kinderen ons voorhouden. Want dat is wat ze doen: spiegelen. Ze laten ons zien dat het huidige onderwijssysteem kraakt. Dat het te strak is, te snel en te weinig ruimte laat voor nieuwsgierigheid, creativiteit en echte verbinding.  Ze protesteren niet tegen leren. Integendeel, hun honger naar leren is vaak groter dan wij ons kunnen voorstellen. Ze verzetten zich tegen een manier van leren die hun...

Hoe programmeringen de relatie kunnen ondermijnen Als mensen me vragen waarom mijn relatie (23 jaar) is stukgelopen dan denk ik de laatste tijd dat dit te maken heeft gehad met "programmeringen". Ik heb zelf heel hard gewerkt aan het loskomen van het ouderlijk milieu. Mijn vrouw heeft dat ook wel gedaan, maar gedurende onze relatie (allebei een baan, kinderen, koophuis, auto etc.) ebde dat weg. Ze was heel tevreden over haar huisjeboompjebeestje bestaan, terwijl ik nog steeds door bleef strijden. De match met de wereld was bij haar heel smooth en gemakkelijk. Ik werkte in banen waar ik mijn ei niet kwijtkon, en dat ei kon ik bij haar ook niet kwijt. Haar energie ging naar het volledig geaccepteerd worden als (fulltime) werkende vrouw. Dat emancipatie-element zat diep bij haar. Daar offerde ze heel veel voor op, vooral later (maar dit even terzijde). Dat motief respecteerde ik volledig (en nog). Het voelde af en toe wel wat eenzijdig, omdat ze bij de rest (en ik zit in die res...