Lex blogt!

 \Waarom ik het niet eens ben met deze redenering van B. Fiqt. =============================================================== Bénédicte Ficq • 2nd Advocaat bij Ficq en Partners. Klimaat. Natuur. Strafrecht. Mix van persoonlijke en andere oprispingen. 17m • Edited • Connect Keizer Economie Of we überhaupt nog controle hebben-als mens-op de voortrazende klimaatverandering? Niet als de grote industrieën uitsluitend gericht blijven op ‘groei-groei-groei’. Met alle uitstoot, vervuiling en verwoesting van dien. Niet als overheden niet ingrijpen. Niet als we ons gedrag niet veranderen. Mijn vertrouwen in de ‘in maatpak gehesen calculerende en geldabsorberende mens’ is niet zo groot. Mijn hoop is dat enkelen van hen gaan beseffen dat Keizer Economie compleet verlamd geraakt door een naar de filistijnen geholpen gematigd klimaat. Dat investeren in groei zinloos is als het gematigd klimaat naar de knoppen gaat. En dat dat voor hen hun drijfveer wordt om hun macht en geld te gaan aanwend...

Het beroemde marshmallow-experiment , uitgevoerd eind jaren 60 en begin jaren 70 door Walter Mischel aan de Stanford University. Het experiment Een kind krijgt een marshmallow (of ander snoepje) voor zich. De onderzoeker zegt ongeveer: "Je mag deze nu opeten. Maar als je wacht tot ik terugkom, krijg je er twee." Sommige kinderen eten het snoepje meteen op. Andere proberen zichzelf af te leiden en wachten. De oorspronkelijke conclusie Jaren later werden de kinderen gevolgd. De eerste analyses suggereerden dat kinderen die langer konden wachten: betere schoolresultaten haalden; succesvoller waren; minder gedragsproblemen hadden. Het experiment werd wereldberoemd als bewijs dat: zelfbeheersing op jonge leeftijd een sterke voorspeller van succes is. Wat bleek later? Hier wordt het interessant. Latere onderzoekers ontdekten dat het verhaal veel ingewikkelder lag. Kinderen verschillen namelijk niet alleen in zelfbeheersing, maar ook in hun omgeving. Stel je voor: Kind A groeit op i...

Het verhaal over de beroemde experimenten van de Canadese psycholoog Bruce Alexander en zijn collega's in de jaren 70. Het oorspronkelijke experiment In eerdere verslavingsonderzoeken werden ratten vaak alleen in een kale kooi opgesloten. Ze kregen twee drinkflesjes: gewoon water water met morfine of een andere drug Veel ratten gebruikten zoveel van het drugswater dat onderzoekers concludeerden: "Drugs zijn zo verslavend dat een dier er zelfs voedsel of overleving voor opoffert." Die conclusie kreeg veel invloed op het denken over verslaving. De kritiek Alexander vond dat er iets vreemds aan de hand was. De ratten zaten: alleen zonder speelruimte zonder sociaal contact zonder afleiding Met andere woorden: ze leefden in een rattengevangenis. Hij bouwde daarom Rat Park : een grote, verrijkte leefomgeving met andere ratten, tunnels, speeltjes en mogelijkheden om te paren en te spelen. Wat gebeurde er? Ook deze ratten kregen de keuze tussen gewoon water en morfinewater. Maar ...

Dat is een klassiek verhaal uit de categorie "foute conclusies door een verkeerd experiment" . Het wordt vaak verteld als grap, parabel of waarschuwing tegen slechte wetenschap. De versie die meestal rondgaat: Een wetenschapper onderzoekt een kikker. Hij zegt: "Spring!" De kikker springt. De wetenschapper noteert: kikker springt bij commando . Vervolgens snijdt hij één poot af. "Spring!" De kikker springt nog steeds. Dit herhaalt hij totdat alle vier de poten zijn verwijderd. Daarna roept hij opnieuw: "Spring!" De kikker blijft liggen. Conclusie van de wetenschapper: "Wanneer alle poten van een kikker worden verwijderd, wordt hij doof." De grap zit natuurlijk in de absurde conclusie. De kikker hoort het commando waarschijnlijk nog prima, maar kan eenvoudigweg niet meer springen. Het verhaal wordt gebruikt om verschillende denkfouten te illustreren: Verwarren van correlatie en causaliteit . Vergeten dat er alternatieve verklaringen zijn...