Ze voelen zich opgesloten in een structuur die nooit voor hen gebouwd is
Ik zie het steeds vaker gebeuren; kinderen die weigeren naar school te gaan. Niet omdat ze lui zijn, niet omdat ze “geen zin” hebben, maar omdat hun hele systeem zegt: hier klopt iets niet. Ze voelen zich opgesloten in een structuur die nooit voor hen gebouwd is. Een systeem dat draait op tempo, prestaties en hokjes; terwijl zij geboren zijn met een gevoelige antenne, een wakker bewustzijn dat niet zomaar te temmen is. Wij volwassenen schrikken daarvan en noemen het een probleem. We zoeken diagnoses en we geven labels. Alles, zolang we maar niet hoeven kijken naar de spiegel die deze kinderen ons voorhouden. Want dat is wat ze doen: spiegelen. Ze laten ons zien dat het huidige onderwijssysteem kraakt. Dat het te strak is, te snel en te weinig ruimte laat voor nieuwsgierigheid, creativiteit en echte verbinding. Ze protesteren niet tegen leren. Integendeel, hun honger naar leren is vaak groter dan wij ons kunnen voorstellen. Ze verzetten zich tegen een manier van leren die hun...