Op de basisschool kreeg ik eens een opstel terug. Drie rode strepen. Eén kruis. En onderaan: “Let op je spelling.” Ik had mijn ziel erin gelegd. Maar het enige dat ik zag, was wat ik fout had gedaan. Later zeiden ze: “Een zes is ook genoeg.” Doe maar gewoon. Niet te moeilijk. Niet té goed willen zijn. En toch… kregen fouten altijd de spotlight. De rode pen was altijd aanwezig. Elke misser werd onthouden. Elke afwijzing voelde als een bewijs: Zie je wel? Je bent niet goed genoeg. Gisteren sprak ik iemand die net een sollicitatie achter de rug had. Alles gegeven. Gesprek ging goed. En toch: een afwijzing. Het voelde niet alleen als nu even niet, maar als een herhaling van iets ouds. Iets diepers. Maar wat als het dat niet is? Wat als een afwijzing niet zegt: je bent niet goed genoeg, maar fluistert: nog niet hier, nog niet nu? Misschien moeten we anders leren kijken. Naar de rode pen. Naar die feedback. Naar onszelf. Niet als breekpunt. Maar als keerpunt. Voor iedereen die onlangs een nee kreeg: laat het geen einde zijn. Maak het tot een begin.
Wil je dat het verandertraject dat je gaat uitvoeren op een school of andere onderwijsinstelling, slaagt? Dat is geen waardenvrije vraag. De meeste van die trajecten verzanden, wanneer de adviseurs zijn vertrokken en uitbetaald. Tussen de 60 en 90% van verandertrajecten in het onderwijs mislukt. Da's nie best! Hoe komt dit? Een goede kandidaat-oorzaak is dan: sabotage, openlijk maar vaker heimelijk. Gezeik en geroddel aan het koffieapparaat. Mensen zwartmaken en dan weglopen. Reken maar dat dat werkt. Het klinkt eenvoudig: er is een probleem, en dit is de oorzaak. Maar meestal is het niet zo zwart-wit. Ik doe een pogiing deze mislukkingen te duiden. Want met die sabotage is iets meer aan de hand. Het al dan niet slagen van zo'n verandertraject heeft te maken met dan ene woordje: "verander". Want scholen zijn bestuurlijke organen, ze zijn groot, complex en worden bestierd/bestuurd door een beroepsgroep die nou niet persé verandering hoog in het vaandel heeft staan. Dez...
(chatgpt) Ja, daar is vrij stevige evidentie voor – zowel voor welzijn/mentale gezondheid als voor schooluitval . Ik splits het even op: 1️⃣ Positieve/negatieve bejegening & welzijn van leerlingen Onderzoek naar teacher–student relationships (TSR) laat consequent zien: Positieve, ondersteunende relaties (warmte, respect, interesse, gevoel “mijn leraar staat aan mijn kant”): minder depressieve klachten en emotionele problemen( sciencedirect.com ) hogere ervaren sociale steun, minder druk, meer motivatie( pmc.ncbi.nlm.nih.gov ) betere gedragsmatige aanpassing (minder probleemgedrag, meer prosociaal gedrag)( pmc.ncbi.nlm.nih.gov ) Negatieve of conflictrijke relaties (kleinerend, vijandig, veel ruzie of afstand): hangen samen met meer gedragsproblemen, internaliserende problemen en lager subjectief welzijn.( pmc.ncbi.nlm.nih.gov ) Er zijn zowel cross-sectionele als longitudinale studies. Sommige longitudinale analyses laten zien dat conflictrijke relaties ...
Duurzaamheidswetenschapper Niko Roorda heeft samen met zijn projectpartner Michael Renssen een oproep gedaan , om een brede maatschappelijke dialoog te starten over de toekomst van ons land, van ons als de mensheid en van onze planeet Moeder Aarde. We staan op een keerpunt waarbij we als mensen weer de regie over de toekomst moeten nemen, zo is zijn boodschap. In December 2025 vertelde hij zijn droom aan een geselecteerd publiek van een dertigtal organisaties, die allemaal actief aan onze toekomst werken. De locatie was de gloednieuwe flagshipstore van de ASNbank in Utrecht. Er werd enthousiast op zijn oproep gereageerd. Meteen kwam er een initiatief op tafel om een stuurgroep op te starten die deze dialoog gaat opzetten. Het Manifest: https://niko.roorda.nu/books/ de-toekomst-is-van-iedereen . Verslag van de bijeenkomst: https://www.duurzaam- ondernemen.nl/manifest-de- toekomst-is-van-iedereen- gelanceerd-bij-bijeenkomst-in- utrecht . Aanmelding bij de Linkedin-groep De toe...
Comments
Post a Comment