Op de basisschool kreeg ik eens een opstel terug. Drie rode strepen. Eén kruis. En onderaan: “Let op je spelling.” Ik had mijn ziel erin gelegd. Maar het enige dat ik zag, was wat ik fout had gedaan. Later zeiden ze: “Een zes is ook genoeg.” Doe maar gewoon. Niet te moeilijk. Niet té goed willen zijn. En toch… kregen fouten altijd de spotlight. De rode pen was altijd aanwezig. Elke misser werd onthouden. Elke afwijzing voelde als een bewijs: Zie je wel? Je bent niet goed genoeg. Gisteren sprak ik iemand die net een sollicitatie achter de rug had. Alles gegeven. Gesprek ging goed. En toch: een afwijzing. Het voelde niet alleen als nu even niet, maar als een herhaling van iets ouds. Iets diepers. Maar wat als het dat niet is? Wat als een afwijzing niet zegt: je bent niet goed genoeg, maar fluistert: nog niet hier, nog niet nu? Misschien moeten we anders leren kijken. Naar de rode pen. Naar die feedback. Naar onszelf. Niet als breekpunt. Maar als keerpunt. Voor iedereen die onlangs een nee kreeg: laat het geen einde zijn. Maak het tot een begin.
Wil je dat het verandertraject dat je gaat uitvoeren op een school of andere onderwijsinstelling, slaagt? Dat is geen waardenvrije vraag. De meeste van die trajecten verzanden, wanneer de adviseurs zijn vertrokken en uitbetaald. Tussen de 60 en 90% van verandertrajecten in het onderwijs mislukt. Da's nie best! Hoe komt dit? Een goede kandidaat-oorzaak is dan: sabotage, openlijk maar vaker heimelijk. Gezeik en geroddel aan het koffieapparaat. Mensen zwartmaken en dan weglopen. Reken maar dat dat werkt. Het klinkt eenvoudig: er is een probleem, en dit is de oorzaak. Maar meestal is het niet zo zwart-wit. Ik doe een pogiing deze mislukkingen te duiden. Want met die sabotage is iets meer aan de hand. Het al dan niet slagen van zo'n verandertraject heeft te maken met dan ene woordje: "verander". Want scholen zijn bestuurlijke organen, ze zijn groot, complex en worden bestierd/bestuurd door een beroepsgroep die nou niet persé verandering hoog in het vaandel heeft staan. Dez...
AmsterDOEN is een activiteit van de afdeling Innovatie van de Gemeente Amsterdam. Op dinsdsg 23 juni 2026 organiseerden ze een themabijeenkomst over The Commons. Een zeer interessante en leerzame dag. Wie de terugblik vanuit de organisatie wil lezen is hier de link . Ken je The Commons nog niet? Scroll dan even naar beneden. Een paar losse gedachten van mezelf n.a.v. deze dag: Dit is een echte paradigmaverandering, niet zomaar een overgang Niet "Bottom-up" versus "Top-down" maar wat we de bottom noemen zijn de burgers en die burgers nemen weer zelf het initiatief over hun eigen leven en de mensen van wat de top heette beseffen steeds sterker dat ze de facilitators zijn en niet meer "de baas" of "de regeltjesbepalers" denk aan de pentahelix: burgers-mkb-grote bedrijven-overheid-wetenschap democratie opnieuw invullen: besluitvorming op basis van gelijkwaardige, directe en actuele deelname van de deelnemers i.p.v. via een politiek afvaardigingsmode...
(chatgpt) Ja, daar is vrij stevige evidentie voor – zowel voor welzijn/mentale gezondheid als voor schooluitval . Ik splits het even op: 1️⃣ Positieve/negatieve bejegening & welzijn van leerlingen Onderzoek naar teacher–student relationships (TSR) laat consequent zien: Positieve, ondersteunende relaties (warmte, respect, interesse, gevoel “mijn leraar staat aan mijn kant”): minder depressieve klachten en emotionele problemen( sciencedirect.com ) hogere ervaren sociale steun, minder druk, meer motivatie( pmc.ncbi.nlm.nih.gov ) betere gedragsmatige aanpassing (minder probleemgedrag, meer prosociaal gedrag)( pmc.ncbi.nlm.nih.gov ) Negatieve of conflictrijke relaties (kleinerend, vijandig, veel ruzie of afstand): hangen samen met meer gedragsproblemen, internaliserende problemen en lager subjectief welzijn.( pmc.ncbi.nlm.nih.gov ) Er zijn zowel cross-sectionele als longitudinale studies. Sommige longitudinale analyses laten zien dat conflictrijke relaties ...
Comments
Post a Comment