Help! Mijn klas is stil - reacties
- Get link
- X
- Other Apps
Reacties op de Linkedin post van Johannes Visser, correspndent onderwijs bij De Correspondent.
Johannes Visser pijnlijk en moedig stuk. Kan de stilte in de klas (ook) een teken van uitputting zijn? Moe om zich te moeten gedragen als managers van hun eigen leerproces?
Ze hebben feilloos door dat alleen het meetbare resultaat telt. “Komt dit op de toets?" is in 6vwo geen desinteresse, maar pure optimalisatie. Ze censureren hun eigen nieuwsgierigheid omdat het 'niet loont'.
Eigenlijk disciplineren deze leerlingen zichzelf strenger dan wij als docenten ooit zouden kunnen of willen. Ze staan constant 'aan' in de prestatie-modus.
De obsessie voor ‘learnification’ (Biesta), leerdoelen en rubrics timmert alles dicht. Terwijl juist in die 'niet-productieve' momenten vaak het echte denken ontstaat.
Wordt het tijd dat we weer ruimte maken voor echte 'weerstand' – niet als falen, maar als een cruciale ontmoeting die hun 'ik' tevoorschijn roept? Kunnen we ze leren dat volwassenheid niet draait om het perfectioneren van je 'eigen' verhaal, maar om de ont-moeting: je leren verbinden met een groter, gemeenschappelijk verhaal.
Anders coachen we ze straks niet alleen richting een burn-out, maar ontnemen we ze de kans om echt mens te worden.
Ze hebben feilloos door dat alleen het meetbare resultaat telt. “Komt dit op de toets?" is in 6vwo geen desinteresse, maar pure optimalisatie. Ze censureren hun eigen nieuwsgierigheid omdat het 'niet loont'.
Eigenlijk disciplineren deze leerlingen zichzelf strenger dan wij als docenten ooit zouden kunnen of willen. Ze staan constant 'aan' in de prestatie-modus.
De obsessie voor ‘learnification’ (Biesta), leerdoelen en rubrics timmert alles dicht. Terwijl juist in die 'niet-productieve' momenten vaak het echte denken ontstaat.
Wordt het tijd dat we weer ruimte maken voor echte 'weerstand' – niet als falen, maar als een cruciale ontmoeting die hun 'ik' tevoorschijn roept? Kunnen we ze leren dat volwassenheid niet draait om het perfectioneren van je 'eigen' verhaal, maar om de ont-moeting: je leren verbinden met een groter, gemeenschappelijk verhaal.
Anders coachen we ze straks niet alleen richting een burn-out, maar ontnemen we ze de kans om echt mens te worden.
Peter Hoogendijk Sterk omschreven, zeg! “Ze censureren hun eigen nieuwsgierigheid”. Ik denk dat je gelijk hebt.
Je verhaal doet me denken aan een paard waarop ik rijd. Hij schiet in een bepaalde brave houding wanneer je hem te streng iets vraagt. Maar wanneer je hem meer ruimte geeft en zachtjes benadert dan komt er ineens een eigenwijs dier tevoorschijn. En dat is het moment dat ik als ruiter echt contact met hem ervaar.
Hij heeft er in basis weinig vertrouwen in dat hij zich mag uiten, en doet dan maar liever braaf wat hem gevraagd wordt. Echt contact ontstaat pas wanneer hij merkt dat hij ook 'nee' mag zeggen.
Hij heeft er in basis weinig vertrouwen in dat hij zich mag uiten, en doet dan maar liever braaf wat hem gevraagd wordt. Echt contact ontstaat pas wanneer hij merkt dat hij ook 'nee' mag zeggen.
In de VS verscheen eerder een boek hierover met de onaardige titel ‘excellent sheep’ https://cshe.berkeley.edu/news/excellent-sheepthe-miseducation-american-elite
Ridwan A. Mondig als ideaaltype is inderdaad anders dan we veelal zien in de onderwijspraktijk. Maar mondigheid is een argumentatieve vaardigheid. Parrèsia of het vermogen succesvol te problematiseren (ook iets anders dan het op alles zeiken wat we ook vaak zien in de onderwijspraktijk) is wat mij betreft wat we zouden moeten onderwijzen, maarja ga dat maar eens meetbaar maken.
- Get link
- X
- Other Apps
Peter Hoogendijk • Following