Potentie of prestatie
- Get link
- X
- Other Apps
LIEFDE VOOR HET KIND MAAKT ONS VOOR ARGUMENTEN BLIND
Fijn dat we zoveel geven om kinderen! In deze tijd van sociale versnippering is het één van de laatste collectieve rituelen waarin we ons samen voelen: de verontwaardiging als een kind onrecht wordt aangedaan. Het onderwijsdebat en dit collectieve zorg-ritueel om kinderen lopen nogal eens door elkaar heen. Daardoor vallen we snel voor argumenten die gevoelsmatig het kind recht doen.
Ik was verontwaardigd toen men een asielnoodwet wilde baseren op een ‘beleving onder het volk’ in plaats van op feiten. Maar is blindheid voor de deugdelijkheid van argumentatie géén probleem als hij voortkomt uit een positief gevoel? Dat vroeg ik me vanmorgen af. Als ik in de spiegel kijk laat ik mij in het onderwijsdebat ook regelmatig leiden door mijn zorgzame gevoel. Een paar voorbeelden van waar die zorg mijn kritische blik misschien wat vertroebelt:
o Beoordeel je kinderen op potentie of op prestaties? Het eerste klinkt beter, maar is kritisch beschouwd een beetje raar. Je kunt niet beoordelen op iets wat nog niet gerealiseerd is, zei Piet van der Ploeg terecht. En ben je, als je beoordeelt op informatie uit het heden, niet toch aangewezen op 'prestaties'?
o Laat je kinderen ontdekkend, zelfsturend leren of dwing je ze tot herhaling van kennis en vaardigheden? Het eerste klinkt beter, maar we willen kinderen zelfstandig, wijs en vaardig maken en daar is een sterk brein voor nodig. Kunnen kinderen echt een sterk, flexibel brein ontwikkelen zonder noeste oefening?
o Spreek je over ‘anders-opgeleid’ of over ‘hoger-opgeleid’? Het eerste voelt fijner want minder ongelijk. ‘Anders-opgeleid’ ontkent het verband tussen schoolprestaties en het type vervolgopleiding, maar kinderen zien dat verband toch wel. Ongelijkheid ontkennen getuigt niet van respect voor het waarnemingsvermogen van kinderen.
o Schaffen we toetsen af of gaan we de uitkomsten een andere betekenis geven? Een kwetsbaar kind blootstellen aan een beoordeling in cijfers, bah! Maar willen kinderen zelf geen objectieve informatie over het resultaat van hun inspanningen? Weten we dat zeker? Juist omdat ontwikkeling een kwetsbaar project is hebben ze wellicht behoefte aan geobjectiveerde data over hoe het gaat.
Nee, ik wil hier niet het debat openen over deze vier voorbeelden. Ik wil er slechts op wijzen dat, zeker ook bij mij, zorg om kinderen een sterke emotie is, die daarom gemakkelijk een helder onderwijsdebat vertroebelt. En ja, ik geloof wel dat we kinderen helpen door ons gesprek over onderwijs helder en nuchter te houden. Hoe moeilijk dat soms ook is.
Fijn dat we zoveel geven om kinderen! In deze tijd van sociale versnippering is het één van de laatste collectieve rituelen waarin we ons samen voelen: de verontwaardiging als een kind onrecht wordt aangedaan. Het onderwijsdebat en dit collectieve zorg-ritueel om kinderen lopen nogal eens door elkaar heen. Daardoor vallen we snel voor argumenten die gevoelsmatig het kind recht doen.
Ik was verontwaardigd toen men een asielnoodwet wilde baseren op een ‘beleving onder het volk’ in plaats van op feiten. Maar is blindheid voor de deugdelijkheid van argumentatie géén probleem als hij voortkomt uit een positief gevoel? Dat vroeg ik me vanmorgen af. Als ik in de spiegel kijk laat ik mij in het onderwijsdebat ook regelmatig leiden door mijn zorgzame gevoel. Een paar voorbeelden van waar die zorg mijn kritische blik misschien wat vertroebelt:
o Beoordeel je kinderen op potentie of op prestaties? Het eerste klinkt beter, maar is kritisch beschouwd een beetje raar. Je kunt niet beoordelen op iets wat nog niet gerealiseerd is, zei Piet van der Ploeg terecht. En ben je, als je beoordeelt op informatie uit het heden, niet toch aangewezen op 'prestaties'?
o Laat je kinderen ontdekkend, zelfsturend leren of dwing je ze tot herhaling van kennis en vaardigheden? Het eerste klinkt beter, maar we willen kinderen zelfstandig, wijs en vaardig maken en daar is een sterk brein voor nodig. Kunnen kinderen echt een sterk, flexibel brein ontwikkelen zonder noeste oefening?
o Spreek je over ‘anders-opgeleid’ of over ‘hoger-opgeleid’? Het eerste voelt fijner want minder ongelijk. ‘Anders-opgeleid’ ontkent het verband tussen schoolprestaties en het type vervolgopleiding, maar kinderen zien dat verband toch wel. Ongelijkheid ontkennen getuigt niet van respect voor het waarnemingsvermogen van kinderen.
o Schaffen we toetsen af of gaan we de uitkomsten een andere betekenis geven? Een kwetsbaar kind blootstellen aan een beoordeling in cijfers, bah! Maar willen kinderen zelf geen objectieve informatie over het resultaat van hun inspanningen? Weten we dat zeker? Juist omdat ontwikkeling een kwetsbaar project is hebben ze wellicht behoefte aan geobjectiveerde data over hoe het gaat.
Nee, ik wil hier niet het debat openen over deze vier voorbeelden. Ik wil er slechts op wijzen dat, zeker ook bij mij, zorg om kinderen een sterke emotie is, die daarom gemakkelijk een helder onderwijsdebat vertroebelt. En ja, ik geloof wel dat we kinderen helpen door ons gesprek over onderwijs helder en nuchter te houden. Hoe moeilijk dat soms ook is.
- Get link
- X
- Other Apps
Comments
Post a Comment