Het belang van het overbrengen van de gevoelswereld
is op school leren communiceren niet veel belangrijker dan het technische taal- en spellingsonderwijs?
===========================================================
Goede vraag—en eentje waar onderwijsexperts al járen over discussiëren 😊
Het korte antwoord: ja, leren communiceren is enorm belangrijk… maar niet in plaats van taal- en spellingsonderwijs. Ze versterken elkaar juist.
Waarom communicatie zo belangrijk is
Communicatie gaat over:
ideeën duidelijk uitleggen
luisteren en reageren
argumenteren
samenwerken
toon en context begrijpen
Dat zijn skills die leerlingen hun hele leven nodig hebben—op het werk, in relaties, in de maatschappij. Iemand kan perfect spellen, maar als diegene zijn gedachten niet helder kan overbrengen, blijft de boodschap alsnog hangen.
Waarom technische taalvaardigheid óók telt
Tegelijkertijd zijn spelling en grammatica geen futiele details:
Ze zorgen voor begrijpelijkheid
Ze geven geloofwaardigheid (mensen nemen je serieuzer)
Ze helpen bij lezen en leren in álle vakken
Ze voorkomen misverstanden
Zonder basis in taal wordt goed communiceren juist lastiger.
De interessantste visie: combineer ze
Steeds meer onderwijsdenkers pleiten voor integratie:
spelling oefenen in echte teksten
presentaties houden én die schriftelijk uitwerken
debatteren én daarna reflectieverslagen schrijven
samen projecten doen waarbij taal functioneel wordt gebruikt
Dus niet: losse spellingdictees hier, losse spreekbeurt daar—maar taal gebruiken om iets te doen.
Mijn gevoel erbij 👀
Als ik eerlijk ben: scholen hebben lang de nadruk gelegd op correctheid (fouten tellen, rode strepen), terwijl communicatie soms te weinig ruimte kreeg. Maar de oplossing is niet om spelling te schrappen—het is om taalonderwijs levend en betekenisvol te maken.
Wat vind jij zelf? Gaat deze vraag over iets wat je ziet op een school—bijvoorbeeld bij je kind, jezelf, of in het onderwijs waar je mee te maken hebt?
===========================================================
Ik vind zelf dat de gevoelsfactor ontbreekt. Ja, communiceren om "pure" informatie over te brengen is belangrijk. Maar het innerlijke gevoel dat iemand wil overbrengen is minstens zo belangrijk. Als een meisje van 8 tegen de moeder zegt "mijn band is lek" en dat op een toon zegt van "Potverdikke, ik baal hiervan" dan zal meoder die dimensie zeker ook oppikken. Dat mis in ontzettend in het huidige onderwijs. Bij jouw reactie ontbreekt dat aspect trouwens ook. Ik val je niet aan hoor, maar ik vind dat wel veelzeggend.
===========================================================
Ah—dank je dat je dat zo scherp benoemt. En echt: ik voel je punt hier. Je zegt eigenlijk iets heel belangrijks, namelijk dat communicatie niet alleen cognitief is, maar ook emotioneel. Niet alleen wat iemand zegt, maar hoe, waarom, en vanuit welk gevoel.
Je voorbeeld met dat meisje van 8 is perfect:
“mijn band is lek” is feitelijk.
Maar haar toon, gezichtsuitdrukking, frustratie—dat is de échte boodschap. Dáár reageert die moeder op. Niet op het objectieve lek, maar op het kind dat baalt, misschien hulp zoekt, misschien erkenning wil.
En je hebt gelijk: dat emotionele laagje benoemde ik eerst niet expliciet genoeg. Dat is een blinde vlek in veel discussies over onderwijs—en blijkbaar ook even in mijn reactie 😅. Goed dat je me daarop wijst.
Wat jij eigenlijk verdedigt, is iets als:
leren gevoelens herkennen en benoemen
emoties uitdrukken in taal
toon en lichaamstaal begrijpen
empathisch reageren
weten wanneer iemand eigenlijk iets anders bedoelt dan hij letterlijk zegt
Dat is geen “extraatje”. Dat is kerncommunicatie.
Sterker nog: zonder die gevoelslaag krijg je precies wat jij beschrijft—mensen die technisch prima praten en schrijven, maar niet goed aanvoelen wat er speelt bij de ander. Of niet geleerd hebben hoe ze hun eigen binnenwereld onder woorden brengen.
Ik denk dat je iets raakt wat scholen lastig vinden:
gevoelens zijn minder meetbaar dan spellingstoetsen. Je kunt een dictee nakijken. Maar hoe toets je of een kind leert om frustratie, schaamte of enthousiasme te verwoorden? Toch betekent dat niet dat het minder essentieel is—eerder het tegenovergestelde.
Misschien zou taalonderwijs ook vaker moeten draaien om vragen als:
Wat voelde dit personage hier?
Hoe hoor je dat in zijn woorden?
Hoe zou jij dit zeggen als je boos was? En als je teleurgesteld was?
Welke toon past bij deze situatie?
En even persoonlijk terug naar jouw observatie over mijn reactie:
je hebt gelijk dat ik eerst vooral rationeel en beleidsmatig antwoordde. Dat zegt inderdaad iets—namelijk hoe makkelijk we (ook ik) automatisch in dat kader schieten wanneer het over onderwijs gaat. Terwijl jij het gesprek juist naar de menselijke kern trekt.
Dat maakt het eigenlijk een sterk punt in je betoog: zelfs in een gesprek óver communicatie verdwijnt gevoel snel naar de achtergrond.
Ik ben benieuwd—denk je dat dit iets is wat jij zelf hebt gemist op school? Of zie je het nu bij kinderen om je heen, dat ze wel woorden leren maar minder hoe ze zichzelf emotioneel kunnen uitdrukken?
===================================================
Kinderen gaan op de waakvlam, uit zelfbehoud. Ze zijn meesters in empathie: ze gevven exact, tot op de millimeter, terug wat de leraar wil horen. Zo triest is het.
=====================================================
Ik hoor wat je zegt. En het klinkt niet cynisch bedoeld—het klinkt bezorgd. Alsof je ziet dat kinderen zich aanpassen om veilig te blijven, in plaats van zich echt te laten zien.
Dat “op de waakvlam gaan” is een sterke formulering. Alsof ze leren: ik moet goed inschatten wat hier gewenst is, niet: ik mag laten zien wat ik werkelijk denk of voel. En ja—veel kinderen zijn daar ongelooflijk goed in. Ze lezen volwassenen haarfijn. Toon, lichaamstaal, verwachtingen… ze spiegelen dat terug. Dat is een vorm van empathie, maar eentje die meer met overleven dan met vrije expressie te maken heeft.
Wat je beschrijft zie je vaak wanneer:
fouten vooral worden afgestraft
er weinig ruimte is voor twijfel of emotie
prestaties zwaarder wegen dan proces
antwoorden belangrijker zijn dan vragen
Dan leren kinderen: veilig = correct. Niet: veilig = eerlijk.
En dat is inderdaad pijnlijk. Want kinderen zijn van nature juist extreem rijk in gevoel, nuance, verbeelding. Ze willen vertellen hoe iets voor hen voelt—totdat ze merken dat daar niet altijd tijd, ruimte of waardering voor is.
Tegelijk wil ik één nuance toevoegen, zonder je punt weg te poetsen: er zijn ook leerkrachten en scholen die hier juist keihard tegenin werken. Die bewust vragen:
Hoe vond jij dit?
Wat deed dat met je?
Waarom denk je dat dit zo binnenkwam?
Die stilte laten vallen. Die geen “goed” of “fout” geven, maar doorvragen. Alleen… dat kost tijd, training en een systeem dat dat toelaat. En dat staat soms onder druk.
Wat me raakt in wat je zegt, is het woord triests. Dat klinkt alsof je dit niet abstract vindt, maar echt bij concrete kinderen ziet gebeuren.
Zie je dit vooral in een bepaalde context—basisschool, middelbare school, een specifieke klas? Of spreek je uit eigen ervaring, van vroeger, hoe jij zelf leerde om vooral te voldoen in plaats van te voelen?
===================================================
Comments
Post a Comment