Het gesprek over Sam (korte versie)
Hier leest u het rranscript dat chatgpt voor mij maakte over een gefingeerd gesprek tussen school en de ouders van Sam, 13 jaar oud, die aan het uitvallen is.
In een verwante post ga ik uitgebreid in op de valkuilen in dot gesprek, die vaak onopgemerkt blijven maar grote schade kunnen aanrichten in de communicatie.
==============================================================
Situatie: gesprek op een VO-school tussen mentor, zorgcoördinator en ouders van een leerling (Sam).
Aanwezig:
Mevrouw De Vries (mentor)
Meneer Jansen (zorgcoördinator)
Vader van Sam
Moeder van Sam
De Vries: Fijn dat u er bent. We willen vandaag met u bespreken hoe het met Sam gaat op school en welke mogelijkheden we nog zien.
Vader: Nou, dat horen wij ook graag, want thuis gaat het eigenlijk best goed. Dus we begrijpen niet helemaal waarom dit gesprek nodig is.
Jansen: Op school zien we dat Sam moeite heeft om mee te komen in de klas. Hij is vaak afwezig, zowel fysiek als mentaal, en opdrachten worden niet afgerond.
Moeder: Maar hij zegt juist dat hij zich verveelt. Dat hij het niveau te laag vindt. Dat is toch iets anders dan “niet mee kunnen komen”?
De Vries: We herkennen dat beeld niet helemaal. In de lessen lijkt Sam juist af te haken. Hij doet niet mee en reageert soms helemaal niet als hij wordt aangesproken.
Vader: Misschien omdat hij zich niet uitgedaagd voelt? Hij heeft meer nodig. Hebben jullie daar naar gekeken?
Jansen: We hebben vooral gekeken naar wat Sam nodig heeft om überhaupt aan te sluiten bij de les. Op dit moment lukt dat onvoldoende, ondanks extra ondersteuning.
Moeder: Maar wat voor ondersteuning dan? Want wij horen daar thuis weinig concreets over.
De Vries: We hebben hem extra uitleg aangeboden en hem vaker individueel aangesproken.
Vader: Dat klinkt eerlijk gezegd niet als maatwerk. Hij heeft geen “extra uitleg” nodig, hij heeft verdieping nodig.
Jansen: Wij zien dat anders. Sam laat basisopdrachten al liggen. Dan is verdieping niet het eerste waar we aan denken.
Moeder: Maar hij laat die opdrachten liggen omdat hij ze zinloos vindt!
De Vries: Dat kan zo zijn, maar op school verwachten we wel dat leerlingen de opdrachten maken, ook als ze die niet interessant vinden.
Vader: Dus u zegt eigenlijk: hij moet zich aanpassen aan het systeem, in plaats van dat het systeem kijkt wat hij nodig heeft?
Jansen: We proberen binnen onze mogelijkheden aan te sluiten, maar er zijn grenzen aan wat wij kunnen bieden.
Moeder: Welke grenzen dan precies? Want dat blijft nogal vaag.
Jansen: We hebben niet de capaciteit om individueel maatwerk op dat niveau te bieden binnen deze setting.
Vader: Dus omdat het lastig is, moet hij maar weg?
De Vries: Zo willen we het niet formuleren. We zien alleen dat de huidige situatie voor Sam niet werkt.
Moeder: Maar jullie maken het niet werkend.
Jansen: We hebben verschillende interventies ingezet, maar zonder het gewenste effect.
Vader: Volgens mij praten we langs elkaar heen. Jullie focussen op wat hij niet doet, wij op waarom hij het niet doet.
De Vries: Dat is een verschil in perspectief, ja.
Moeder: En ondertussen zit hij wel klem.
Jansen: Daarom denken wij dat een andere onderwijsplek beter zou kunnen aansluiten bij zijn behoeften.
Vader: Of jullie hebben hem gewoon al opgegeven.
De Vries: Dat is niet onze intentie, maar we moeten ook realistisch zijn.
Moeder: Realistisch voor wie?
(korte stilte)
Jansen: Voor Sam, uiteindelijk.
Vader: Zo voelt het niet.
Einde gesprek
=====================================================================
Comments
Post a Comment