Posts
"Kijk klas, zo moet het dus niet"
" Ik ben al een krielkipje en die dag krimp ik nóg een beetje. Mijn hand steek ik niet meer op in de klas en de rest van mijn schoolcarrière kleur ik binnen de lijntjes. Op vragen geef ik sociaal gewenste antwoorden en op mijn rapport komt een vier voor rekenen. "
Ik griezel hiervan.... oude wijn in nieuwe zakken
Marlies Jellema Marlies Jellema • 2nd Verified • 2nd Spreker over motivatie, werkgeluk & positieve psychologie | Trainer en auteur | Motiverende gespreksvoering & ACT Spreker over motivatie, werkgeluk & positieve psychologie | Trainer en auteur | Motiverende gespreksvoering & ACT 6m 6 minutes ago • Only visible to members of NIVOZ-platform hetkind Follow 𝗛𝗼𝗲 𝗸𝗶𝗷𝗸𝗲𝗻 𝘄𝗲 𝗻𝗮𝗮𝗿 𝗱𝗲 𝗸𝗶𝗻𝗱𝗲𝗿𝗲𝗻 𝗶𝗻 𝗼𝗻𝘇𝗲 𝗸𝗹𝗮𝘀𝘀𝗲𝗻 𝗲𝗻 𝗯𝗲𝗴𝗲𝗹𝗲𝗶𝗱𝗶𝗻𝗴? In het onderwijs zijn we snel geneigd te observeren wat een kind nog moet leren, waar het vastloopt of welk doel nog niet gehaald is. Maar een kind is zoveel meer dan zijn leerresultaten, een advies of een hulpvraag. Als docent positieve psychologie op Windesheim en voormalig psychomotorisch therapeut onderzoek ik al jaren hoe we de focus kunnen verleggen naar karakterkrachten en veerkracht. Wanneer je een kind helpt te ontdekken waar zijn innerlijke kracht ligt - zoals moed, nieuwsgierigheid, vriend...
60% Zijn meelopers
60% Van alle mensen zijn meelopers. Altijd al geweest. Iedereen verdedigt of verklaart de status quo of hun eigen gedrag met rationalisaties. Vrijwel niemand wil zomaar even verandering. Dat zegt dus eigenlijk helemaal niets. Toch ging - leuk voorbeeld - de iedereen bekende moestuin zomaar helemaal teloor en won de sierutuin het pleit. Dat gebeurde in de overgang van de eerste helft van de 20ste eeuw naar de 2e helft. Bizar. De moestuin verdween en de siertuin kwam ervoor in de plaats. En dat zonder merkbare centrale regie! Een studie waard. Conclusie: ook zonder duidelijke wens tot verandering, vindt er toch spontane maatschappelijke verandering plaats. Let that sink in.
Podcast Tentzetters
Hoe gaat het eigenlijk met de kinderen? Niet zo best, zo blijkt. Ze moeten van alles. Maar ze hebben daar nooit om gevraagd. De camping is een escape die op nogal cynische wijze het echec van de systemen waarin we (met alle goede bedoelingen) de kinderen stoppen, aantoont. Op de camping komen kinderen los, en worden ze vrolijker, ze bewegen meer, hebben vriendjes bij de vleet, zijn de hele dag met vrij spel bezig en vallen 's avonds (laat!) als een roos in slaap. Kortom, ze worden meer zichzelf. Vergelijk dat maar eens met school, beeldschermen en een "geregeld" bestaan waar de spontaniteit is uitgeorganseerd.....