Het kind denkt dat het zelf het probleem is

Bert WienenBert Wienen   • 2ndVerified • 2ndBouwt aan inclusief onderwijs en krachtige opvoeding | onderzoeker, auteur, ondernemer en sprekerBouwt aan inclusief onderwijs en krachtige opvoeding | onderzoeker, auteur, ondernemer en spreker2w • 2 weeks ago • Visible to anyone on or off LinkedIn

In het jeugdbeleid lijkt het uitgangspunt nog vaak: het ligt aan het kind. Dat moet ‘vroeg gesignaleerd’, ‘op tijd behandeld’ en ‘preventief aangepakt’ worden.

De logica is hardnekkig:
→ Sneller signaleren
→ Meer interventies
→ Vroeger doorverwijzen

En wat levert dat op?
→ Meer kinderen in trajecten
→ Meer diagnoses en labels
→ Minder vertrouwen in ouders, leraren en medewerkers in de kinderopvang.

Maar het grootste probleem? Kinderen die denken dat zíj het probleem zijn. Die zichzelf gaan zien als ‘anders’, ‘niet normaal’, of zelfs als ‘ziek’. Omdat ze niet voldoen aan de norm, een norm die wij bepalen.

Stel je voor dat we het omdraaien. Dat we vertrekken vanuit één simpele hypothese: het ligt nooit aan het kind. Wat zouden we dan anders doen? Misschien zouden we dan niet alleen het gedrag van het kind onderzoeken, maar ook de druk op school en de stress thuis.

Dan zouden we ons afvragen:
→ Hoe versterken we de rol van ouders, leraren en pedagogisch professionals?
→ Hoe maken we beleid dat uitnodigt tot opvoeden, in plaats van beheersen?
→ Hoe leren we écht kijken naar wat goed is voor kinderen, in plaats van wat risico's verkleint?

Misschien moeten we de vergaderkamers verlaten. De wijk in. De school in. En opnieuw beginnen met luisteren.

Zodat er minder kinderen opgroeien met het idee dat zij het probleem zijn – en meer volwassenen die zich verantwoordelijk voelen om die gedachte te keren.

Tijd voor een ander perspectief?